Tot een van de oudste gebruiken rond het huwelijk behoort de bruidstaart en de bijzondere ceremonie met betrekking tot het aansnijden van deze taart. Ook in onze moderne, snelle tijd is deze traditie niet weg te denken. De bruidstaart is voor de meeste bruidsparen zelfs een “must”.

Desondanks weten maar weinigen iets over de oorsprong en de diepere symboolwaarden van deze eeuwenoude traditie.

Het verhaal gaat, dat de huidige bruidstaart zijn oorsprong heeft bij de Romeinen. Reeds ruim tweeduizend jaar geleden bakten zij een “confarreatio”.

Dit was een eenvoudige koek die doormidden werd gebroken, waarna de bruid en bruidegom er een paar stukjes van opaten.

De rest werd boven het hoofd van de bruid verkruimeld. De bruiloftsgasten vingen deze kruimels op en aten ze. Dit ritueel had tot doel, de goden te smeken het jonge paar met veel kinderen te zegenen.

In Engeland was het in vroegere eeuwen gebruikelijk dat de bruiloftsgasten zoet gebak meebrachten. Dit gebak werd opgestapeld en vervolgens moest het bruidspaar elkaar over de stapel heen kussen. De stapel mocht daarbij natuurlijk niet omvallen.

Lukte dit dan zou dat betekenen, dat het paar samen een lang en gelukkig leven te wachten stond. Aan het eind van het feest mochten de gasten een stuk koek van de stapel meenemen.

In Frankrijk is de geschiedenis van de bruidstaart weer een andere.

Volgens de overlevering heeft in het land van de “haute cuisine” een kok het gebruik geïntroduceerd.

Zo’n keukenprins kwam op het idee los gebak te stapelen en met glazuur aan elkaar te plakken, om te voorkomen dat de gebakstoren zou omvallen.

Hiermee legde hij de basis voor de vorm van de huidige bruidstaart. Die bestaat uit verschillende etages in piramidevorm, waarvan de onderste het grootst is en elke daaropvolgende taart een maatje kleiner wordt.

De totale grootte van een feesttaart is afhankelijk van het aantal gasten.

Een bijzonder ritueel is het aansnijden van een bruidstaart. Er is maar een persoon die hiervoor in aanmerking komt en dat is natuurlijk de bruid.

Zij dient het mes in het midden van de onderste taart te steken. Het bruidspaar eet vervolgens samen het eerste stukje taart op.

Voor de bruidegom is bij deze ceremonie natuurlijk ook een belangrijke rol weggelegd. Hij dient zijn kersverse echtgenote bij het aansnijden te assisteren, door haar hand waarmee ze het mes vasthoudt te ondersteunen. Het bijgeloof zegt dat zijn hulp onontbeerlijk is, omdat anders het huwelijk kinderloos blijft.

De legende zegt bovendien dat een bruid nooit zelf haar bruidstaart mag bakken, omdat dit ongeluk zou brengen.

De laatste decennia is in diverse landen een nieuw gebruik ontstaan, dat ook in Nederland bij steeds meer bruidsparen aan populariteit windt.

Van de bruidstaart wordt de bovenste kleine taart niet opgegeten, maar bewaard en na het bruiloftsfeest ingevroren.

Dit taartje wordt pas weer ontdooid en gegeten bij een speciale gelegenheid, de eerste huwelijksverjaardag of als het eerste kindje geboren wordt. Hiermee ontstaat er een symbolische, maar ook emotionele verbinding tussen de onvergetelijke huwelijksdag en de mooie gebeurtenis op een later tijdstip.